Conflictvrees & mediation – Hoe wij onze arbeidsconflicten uitbesteden

Bij een grote zorginstelling spreekt teammanager Marjolein haar medewerker Ruud aan op het feit dat hij regelmatig te laat komt. Ruud is hier helemaal niet van gediend en accepteert de aanpak van Marjolein niet. Marjolein is voor dit soort zaken nu juist aangesteld, als onderdeel van een beweging van de organisatie om meer op gedrag te gaan sturen. De afdeling HR wordt er bij betrokken, en die adviseert een mediator in te schakelen.

In mijn praktijk als interimmanager en adviseur kom ik het vaak tegen: schurende werkverhoudingen in publieke organisaties die met behulp van een mediator worden aangepakt. Is dat een goed idee?

Continue reading “Conflictvrees & mediation – Hoe wij onze arbeidsconflicten uitbesteden”

Het einde van de ironie

Mag er nog gelachen worden om foute grappen? Bestaat over een paar jaar humor nog waarin anderen geparodieerd worden? “Waarom is de ironie verdacht geworden?” vraagt de VK zich af in de vrijdagse Kunstbijlage. Twee theatergezelschappen merken dat hun ironische stijl steeds minder gepruimd wordt. Die leidde tot voor enkele jaren nog tot de jubelkreet “Onverbiddelijke toneelsatire”. Maar opeens lijkt hun ironie te botsen met de politiek-correcte dogma’s van (vaak jongere) toeschouwers of collega’s. Continue reading “Het einde van de ironie”