Voorbij de maakbaarheidsillusie (5)

wat vooraf ging…

Het heeft geen zin om de volgende steen in de vijver van de polarisatie te gooien bij een beschouwing van de coronacrisis. Laten we nuchter kijken naar de fenomenologie van het handelen van staat en politiek. De staat heeft gedaan wat in een risico-vrezende maatschappij met een maakbaarheidsobsessie verwacht kan worden, al is het maar omdat iedereen hetzelfde deed.

Continue reading “Voorbij de maakbaarheidsillusie (5)”

Moderniteit en individualisering: versplintering van materie en geest (3)

Wat vooraf ging…

Complexiteit en controleverlies

Overheidsorganisaties zijn in de afgelopen decennia superingewikkeld geworden. Dat komt door steeds groeiende maatschappelijke complexiteit, onstuitbare digitalisering, regelmatige bezuinigingen en veranderende politieke prioriteiten. Bovendien kunnen overheidsorganisaties hun taakgebied niet afbakenen tot die domeinen die ze beheersen, zoals het bedrijfsleven dat wel kan. De overheid kan bijvoorbeeld niet stoppen met de jeugdzorg omdat ze vindt dat het te duur wordt. Continue reading “Moderniteit en individualisering: versplintering van materie en geest (3)”

De pretentie/onmacht paradox (2)

Wat vooraf ging…

De pandemie is een spiegel die laat zien wat de stand van het land is, in tijden van crisis. Maar gelukkig is het een uitzonderingstoestand. Of niet? 

Het is onmiskenbaar dat we de de laatste tijd struikelen over de spiegels:  de Toeslagen-affaire, een erkend dieptepunt. De mislukte decentralisaties die eind 2014 iedere insider aan zag komen: de SCP-rapportage van november 2020. “Ambtenaar, burger en politiek elkaar allang kwijt zijn”, de kwalificatie die de Volkskrant eind 2020 verbond aan het werk van de parlementaire commissie uitvoeringsorganisaties. Maar er zijn veel meer voorbeelden. Continue reading “De pretentie/onmacht paradox (2)”